Yaş otuz beş! Yolun yarısı eder.

Dante gibi ortasındayız ömrün.

Delikanlı çağımızdaki cevher,

Yalvarmak yakarmak nafile bugün,

Gözünün yaşına bakmadan gider.

Cahit Sıtkı Tarancının bu dizelerle başlayan Otuz Beş Yaş şiiri, Türk Edebiyatının kült şiirleri arasındadır. Bir başka şiir ustamızın, Behçet Necatigilin deyişiyle: Şiirlerinde, yaşamanın ve aşkın güzelliğini öven, ölümün  üstünlüğünü vurgulayan, Türkçeyi bütün tatlılık ve anlatım gücüyle şiire geçiren Cahit Sıtkı Tarancı, döneminin en çok okunan şairlerinden biri olmuş, hiçbir akıma bağlanmadan kendine özgü bir şiir geliştirmiştir.

Tarancının şiirle ilgili bir soruya verdiği yanıt da bu doğrultudadır. Şiirle hayat arasındaki sıkı ilişkiye inandığım içindir ki, şiir hiçbir zaman bir düşüncenin kanıtlanması(...) olarak düşünmedim. Şiirin yapısının gerektirdiği bu bağımsızlık, şairlerin özgürlük aşkıyla da açıklanabilir. Bunun için, baskı rejimlerinde ilk isyan bayrağını açanların daima şairler olmasına şaşmamak gerekir. Tarancının bütün şiirlerini, değerli eleştirmen Asım Bezircinin titiz derlemesiyle sunuyoruz.