Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesindeki duruşma savcılığı görevim sırasında karşıma çokça çıkan tefecilik suçuna ilişkin bir inceleme yapma ihtiyacı hissettim. Bunun temel nedeni ticari hayatta borçtan kurtulmak adına alacaklılara tefecilik iddiası yöneltilmesiydi. Zira TCK 241’inci maddedeki tefecilik düzenlemesi adeta kötü niyetli borçlulara bu imkanı tanımak için düzenlenmişti. Tek cümlelik bu suç tanımı içinde fazlasıyla bilinmeyen barındırıyordu. Bu bilinmezlik neredeyse tüm alacak-borç ilişkilerini borçlar hukuku ve ticaret hukuku alanından doğrudan ceza hukuku alanına sürüklüyordu. 

Bu belirsizlik aynı zamanda senet kırma ve POS cihazı ile nakit temin etme eylemlerinin, kanuni tanıma uyup uymadığına bakılmaksızın TCK 241’inci maddesiyle cezalandırılmasıyla sonuçlanıyordu. 

Tefecilik konusunda yazılan eserlerin büyük kısmı içtihat değerlendirme amacıyla  kaleme alındığından, yukarıda bahsettiğim sorunlarla ilgili bir sonuca varmak adına bu eseri yazmaya koyuldum.

Bu kitap, Türk Ceza Kanunu’nun 241’inci maddesinde düzenlenen tefecilik suçunu açıklamaya çalışmakla birlikte, bu suça ilişkin yasal düzenleme, yargı kararları ve doktrinde ileri sürülen görüşlerin ne denli yerinde ve hukuki olduğuna dair bir tartışma içeriyor. Bu sebeple konuyu etimolojik derinliğe, aşırı geniş tarihçeye, uzun ve benzer içtihatlara yer vermeksizin yalnızca suç teorisi içerisinde incelemeye çalıştım. 

Türk hukukçularına yararlı olmasını temenni ederim.